De gevaren van teveel verbinding

Misschien herinner je je laatste kater nog. Het is voor mij alweer een hele tijd geleden, maar tóch herinner ik me het nog levendig.  Dat gevoel van wakker worden met een bonkend hoofd. Even de tijd moeten nemen om je te oriënteren waar je ook weer bent. Je voelt aan je lijf dat je niet de meest verstandige keus hebt gemaakt gisterenavond. En nu zit je met hoofdpijn, met misselijkheid misschien en vooral met een allesoverheersend brak gevoel. Misschien is er een gevoel van gène, of zelfs van schaamte over wat je gezegd hebt of gedaan. In elk geval denk je waarschijnlijk: ‘oef, dat liever nooit meer.’

Ook als je nooit drinkt of gedronken hebt, heb je dat gevoel waarschijnlijk wel eens gehad. Als je teveel gegeten hebt, bijvoorbeeld. Het idee dat op dát moment het beste, het meest logische en natuurlijke leek om te doen, voelt de volgende dag als iets waar je vooral niet meer mee geconfronteerd wil worden.

Dat gevoel ontstaat soms ook bij verbinding tussen mensen. Stel je eens voor dat je met je nieuwe team een tweedaagse hebt op de hei. Je zit in een prachtige omgeving, de sfeer is goed, iemand deelt iets persoonlijks en iemand anders reageert daarop met zijn eigen kwetsbaarheid. Je voelt de verbinding en ervaart de connectie. En zelf stel je je ook kwetsbaar op. Het is mooi, het is waardevol, het is misschien bijna magisch wat er gebeurt.

Maar aan alles komt een eind, en je gaat weer terug naar je werk. Je komt diezelfde collega’s tegen in een zware onderhandeling. Je hebt met elkaar te maken in lange, saaie vergaderingen. Er is geroddel met de koffieautomaat en niemand lijkt in staat om daar iets aan te doen.

Als je dan terugdenkt aan die setting op de hei kan je dat zelfde gevoel overvallen. Dat je met gène terugdenkt aan wat je hebt gedeeld. Dat je hoopt dat niemand er verder nog op terugkomt. Omdat het in die setting misschien wel fijn en verbindend voelde, maar dat het nu, in retrospectief eigenlijk voelt als ‘too much-too soon’.

Je hebt, wat ik noem, een kwetsbaarheidskater. Er zijn in recordtempo verbindingen gemaakt tussen mensen. Opeens ging het heel snel tussen jou en die anderen. Het voelde toen goed, maar in de dagelijkse omgeving is jullie onderlinge relatie nog helemaal niet zo sterk om elkaars persoonlijke verhalen te kunnen verdragen. Als je die kater hebt, zul je eerder geneigd zijn het contact uit de weg te gaan, het mooie van dat eerdere moment te ontkennen en net te doen alsof er niets gebeurd is. Zo snel mogelijk ‘back to normal‘. En als jij dat doet, dan doet die ander dat zeer waarschijnlijk ook.

Je kwetsbaar opstellen leidt tot verbinding. Maar dat gaat nooit ‘over-night‘. Het heeft tijd nodig om het vertrouwen en de relatie op te bouwen met elkaar om je mens-zijn te laten zien. Je kunt het niet pushen, het gaat altijd stap voor stap. Er is geen fast-pass to connection. Integendeel, teveel delen in een relatie die dat niet aan kan, leidt op de lange termijn tot cynisme, tot wantrouwen en tot vermijding. Dat is doodzonde, want verbinding is juist waar we als mens allemaal naar op zoek zijn.

Wat daarvoor nodig is, is een veilige omgeving. Een safe container waarin je wel uitgedaagd mag worden (het hoeft niet altijd zo comfortabel te zijn), maar waar het wel veilig genoeg is om met elkaar die spannende stappen te zetten. En die veilige omgeving is niet begrensd in ruimte of tijd. Vaak wordt die veiligheid wel gevoeld op zo’n mooie ‘hei-locatie’. En dat is goed, want daarmee bereik je doorbraken. Maar daar kan het niet bij blijven.

Om die veiligheid ook daarna te kunnen blijven ervaren is veiligheid nodig in de relatie onderling. Waarin je je beiden verantwoordelijk voelt voor wat er is gebeurd. Verantwoordelijk voor elkaar en de kwetsbaarheid van elkaar die is uitgewisseld.

Dat ontstaat alleen als je wederom de verbinding maakt en die niet uit de weg gaat. Door bijvoorbeeld te benoemen dat het best raar is om op je werk ‘gewoon’ weer verder te gaan alsof er niets gebeurd is. Of door je collega op te zoeken en om hulp te vragen bij iets wat je tijdens die heidag hebt gedeeld.

De beste remedie tegen een kwetsbaarheidskater is weer verbinding zoeken. Stapje voor stapje, vertrouwen bouwen onderling. Zodat de onderlinge verbinding sterker wordt en sterk genoeg om elkaars kwetsbaarheid te kunnen dragen. En zorg voor een goede veilige context en begeleiding, zodat je niet het tegenovergestelde bereikt van wat je had beoogd.

 

photocredit: wilstewart/unsplash

Comments are closed.